سرزمین مادری

سحرم دولت بیدار به بالین آمد

سحرم خوش آمدی

سحرم خوش آمدی

سحرم خوش آمدی

سحرم دولت بیدار به بالین آمد

سحرم خوش آمدی

سحرم خوش آمدی

سحرم خوش آمدی

سحرم خوش آمدی

سحرم خوش آمدی

سحرم دولت بیدار به بالین آمد

سحرم خوش آمدی

سحرم خوش آمدی

سحرم خوش آمدی

سحرم خوش آمدی

یاران بیایید، جملگی با همان  مستی  بیائید

امتحان آغاز گشته و پرده از چهره گشایید

آسمان تار اینجا پی نور می گردد امشب

بلبلی کنج قفس ، آواز می خواند امشب

حلقه ها بر گردن فشانید ، با یارب یاربتان ، جملگی باهم بیایید

بهر لبیک دوباره، با مقتدایت

نازنینا ، ای معلم ، ما همه با هم می آئیم

ای همه زنجیر سخت افزار تاریخ ، ای تو ابلیس

مرحبا ، عهدت وفا کرده و دائم در جدالی

رو سپیدان حرم ، وقت آزمون قشنگی ست

بر نام هر ننگ و ریا خطی فشانیم

آسمان در شور و بَلواست امشب

ابر طوفان خیز چه داری جز شرر ،جز سایه ای بر قامت یار؟

هان چه داری جز ریا ، جز ننگ رسوا ، جز خیانت ، جز جهالت؟

های ، بدان ، این جاده بی جاده گی. مکتب پاک الهی

شیر  شرر مرد است و زن ، همچو مسیحا ،همچو مریم

بی تامل در وحدتی از جنس نور

بی دعوت نامده ایم ، تا با حضورت راه خود گیریم و در زمین مدفون گردیم

ما همه حس حضوریم ،  ما همه شکر وجودیم

بشتابید نازنینها ، ای همه محرم عشق

ای سراسر کفر و دین در بر عشاق نکوکار

https://uploadkon.ir/uploads/763710_26۲۰۲۴۰۳۲۵-۱۳۰۵۳۰.jpg

              یاد دو سالگی  پری شاد که بخواب را بتاپ تلفظ می کرد...

بتاپ جانم
كه تا تو تاپيده مي كني
من خواهم تابيد
بتاپ ماهم      كه تا تو مي تاپي
از روزن ديده
تا فراسو خواهم تابيد
بتاپ گل كوچك همسفر تنهاي من
كه تا تو اينجا مي تاپي
چراغ مسكن بي رونق من
جاويد است
 با تو و در آغوش معصومانه تو
تا ابد خواهم تاپيد!
در يادواره اين لحظات پاك
آنچنان بر قرارم كه هيچ خصمي ياريگرم نيست
بتاپ سوگل شيرين بو  سِتانم:
تو تنها دليل ماندگارم ،  در اين ظلمتكده بي روح اجباري
تو شهسوار پاسخ سئوالات بي جوابي
تو  اميد  فرداي  باقي   ادامه اي
با تو خواهم تاپيد
بي خبر از شيون قناري  و زوزه  ددمنشانه  ابليس تلخ
با تو خواهم تابيد.

نه در سر اندیشه ای و راهی ، نه در کلام گفتاری
نه شکوِه ، نه شوری و نه ذره امیدی
تنها با روزهای گذشت ، دلخوش می نوازم هر لحظه به تاری
نه اشکی ، نه لبخندی ، نه سکوت و نه فریادی .
خوب می دانم لحظه هایت را ،خوب می دانی شکوه هایم را .
هنوز در خوابم ، توهمی ست نا ماندگار 
هجرت بهار از دشت بی کسی
نه سرودی ست اینجا ، نه مرثیه ای
هیچ روشنم نمی گردد نقطه ایستادنم 
هیچ ندانم ز کدامین سو در پی ات آیم
نگاهمان اینجا به این ابرهای بخیل آسمان است
و زمزمه کنان کاش که ببارد ، کاش که بباری
نه اندیشه  و راهی ، نه کلام و نه گلایه ای
نه به این گره کور امیدی
امید که فقط بمانی ، در هر کرانی

                    در امتداد راهی خاموش
شوکرانی از هجر نوشانده اند
و افسار گسیخته سوی عدم روانم
دیگر زبان قافیه و ردیفم را ، کسی نمی داند
بی گواه و حضور تاییدی ، خواهم رفت .
کوله بارم تهی از همه شب ها
و همه لبخند ها ، و همه اوج ها و فرود ها. 
در امتداد راهی خاموش
که طراران در انتظار پایان جاده اند 
آخرین نای بودن را در انتظار شومشان کمین نشسته اند .
در این نا مفهوم گنگ بی انتها که هر دم تبلیس ابلیس ،
نیشتر زهر آلودش را هدیه قامتم نموده
خوشدلم به وعده ای و آنچه او میدانست و ما لا تعلمون.

             اي نازنين   پدر         

آلودي دست خويش را در ريشه هاي بودنم

رها نمودي لاجرم ، موعد تلخ سفر ، نگاه خواهشم را

شتافتيم تنها به نشانه اي و  هر چه بيش گشتيم بيشتر نديديم دست كوهسار ترا

من در غروب سرخ آبادي ،  همرا با گرده افشاني صنوبر ها ،  با تو خواهم بود

و با نيك ناميت خوي دوباره خواهم گرفت

تنها يك كتاب باقيست

شكوه هاي سازش من، مرثيه هاي بي گور خويشتن.

گوئيا تمام جهانم با خويش در ربودي    

- جان پدر

راستي سلام مرا تقديم باور كن

سيزده سال تمام است گم شدن دستانت و دربه دري من

كاش يكي از شعرهايم را خوانده بودي و مي يافتم خويش را در لبخند جاويدت     1389

انبوهی از کلام است  و دلتنگی این فاصله مه آلود خیس

سفر سوسن از این شهر خموش  و غفلت شرم آلود اشک

با هر سوز و سازی  ، با هر شعر  و صدای خیس  آبی

با هر ریزش قطرات بارانی ، با هر صدای قناری ، هر عبوری

با هر روا گشتن ظلمی

وقتی کلام ، تاب هوای تو کردن را ندارد

وقتی صدای پای تردید را، پشت پنجره به انتظار نشسته ای

حقیقت پریشانحالی ست

تردید کوته دستی من ،  خروارهای غصه تو

چه هوارها دارم برایت

سالهای بهار  و تکرار شب هایت  ، دیدار هر طلوع و هر شامت ...

انبوهی از کلام است

این فاصله خیس مه آلود

هجرت تلخ آخر

یا تنها مرگ من  شاید

می گشاید گره بخت و سعادت ابر

می غرد آسمان ، می گرید حسرت 

دشت بی منتهای تنهایی

باز باران اشکی داریم آن سو

آزمونی سختی پیش رو

حوصله قلم به تنگ آمد از بودن در لفافه ، از سخن باغ  و بهار و ساحل

از عقده های پنجره و تنهایی

گذشتن از کوچه عرفان  کاغذی،  خدای خیالی

شاهد و تسلیم ....